Scheiden is soms een beetje lijden

Scheiden is soms een beetje lijden

Scheiden is vaak lijden

Wanneer koppels besluiten hun eigen weg te gaan, is dat altijd een spijtige zaak. Ze delen nl. een verleden samen en dat veeg je niet zomaar weg. En dat hoeft ook helemaal niet.

Van zodra de ene partij besluit om een punt achter de relatie te zetten (de zgn. eerste beslisser), blijft de andere partij vaak verslagen achter: ongeloof, onbegrip, ook woede zijn emoties die je dan geregeld overvallen. Dit heeft te maken met het afscheid nemen dat in sommige gevallen heel abrupt kan zijn: als “achterblijvende” partij of zgn. tweede beslisser zie je je gedroomde toekomst in één seconde aan diggelen geslagen. Vaak heb je in dat geval meer tijd nodig om een en ander op een rij te zetten en te kunnen verwerken.

Wie beslist?

Net omdat de “beslissende” partij vooruit wil met zijn/haar nieuwe leven, ontstaat er een verschil in verwerkingstempo en dat geeft soms aanleiding tot extra spanningen. Als tweede beslisser voel je je letterlijk in snelheid gepakt. Tracht hier als eerste beslisser zoveel als mogelijk rekening mee te houden en tracht je in te leven in de situatie van diegene die jouw beslissing moet leren aanvaarden.

Verder doe je er op zo’n momenten goed aan je entourage verstandig te kiezen: met mensen om je heen die alleen maar kritiek en commentaar geven, komt niemand verder. Zoek liever één of meerdere goede vrienden of familieleden, die je in vertrouwen kan nemen en die naar je kunnen luisteren om je, indien gewenst, een objectief advies te geven. Ken je zo niemand of hou je het liever allemaal voor jezelf, deel het toch & doe beroep op een professioneel luisterend oor.

Rouwen

Een scheiding van partners kan een ingrijpende gebeurtenis zijn voor elk van de betrokken partijen. Als tweede beslisser – dit is inclusief de kinderen-  moet je hier ook mee verder.

Hiermee wordt een rouwproces in gang gezet. Dit rouwproces kan best gelijktijdig onder de aandacht gebracht in plaats van (vaak) onder de mat geschoven worden.

Ook wanneer er kinderen betrokken zijn in de scheiding, zijn er een aantal basisregels die je best in acht neemt. Kinderen voelen zich vaak ontzettend schuldig dat hun ouders uit elkaar gaan. Onderzoek en praktijk wijzen uit dat hoe kleiner de kinderen, des te groter het schuldgevoel blijkt te zijn. Jammer genoeg. Je zal dan ook wel kunnen begrijpen dat onderlinge ruzies geen bijdrage leveren aan de stabiliteit van het kind. Wel integendeel.

Kinderen en hun verhaal

In een ander artikel schrijf ik over de kinderen hun verhaal.

Tot slot

Ben je ondertussen gescheiden, maak jezelf dan niets wijs: ook jij hebt je best gedaan, gegeven de omstandigheden!

En allicht, nu je verder in je leven staat en wijzer bent geworden, had je het toen misschien wel anders aangepakt. Niets belet je om zelfs vandaag nog te luisteren naar de ervaringen van je gewezen partner en/of je kinderen. Luisteren naar hun verhaal in combinatie met jouw bereidheid om er over te praten, creëert de ruimte om het zogenaamde “restverdriet” te kunnen verwerken en je emoties op een dieper (onderbewust) niveau te helen.

 

Gobinsight-Blog-ScheidenIsLijden
Gefeliciteerd met jouw beslissing!

Gefeliciteerd met jouw beslissing!

En daar stond ie dan, in die heerlijke ochtendzon.

En toch…

Het was alsof hij er, telkens ik hem zag, slechter uitzag. Hij liet zelfs zijn oren hangen.

Wat was er dan gebeurd? 

Van het moment dat ik hem cadeau gedaan had tot nu, was hij er zienderogen op achteruitgegaan.

Ik zou dit tot op het bot onderzoeken.

Wat eraan voorafging

Hij werd vijftig, die vriend van me. Ik vond het geweldig: een halve eeuw. Wat-een-feest!

Bob had zijn hele leven hard gewerkt en was twee keer gehuwd geweest. 

De eerste keer met Marie, zijn zielsverwant, met wie hij ook ontzettend veel plezier kon maken. Hun leven zat zo vol van die spontane en eigenlijk kinderlijk gelukkige momenten, dat het nooit stuk kon gaan.

Wanneer bleek dat Marie al een dik jaar een relatie had en zij hem zo lang in de waan had gelaten, brak zijn hart. 

En je weet wat ze zeggen: “nothing brakes like a heart”…

Bob had Marie zijn loyale hart toevertrouwd en zij had dit geschenk in haar handen vermorzeld.

Op automatische piloot

Een hele tijd leefde Bob als verdoofd. Op automatische piloot eigenlijk. Eigenlijk ging het van kwaad naar erger.

Waar Bob vooral het meeste moeite mee had, was dat hij zocht naar antwoorden. Antwoorden op vragen die hij maar moeilijk kon vinden en nog minder kon verteren.

Vragen als: wat heb ik verkeerd gedaan? Waar heb ik dit aan verdiend? Ik deed toch alles voor haar! Of: waarom heeft ze mij in de waan gelaten? En waarom zolang? En waarom heb ik er nooit iets van gemerkt?! Waarom toch?

Bob kon er kop noch staart aan krijgen. En hoe meer hij erover piekerde, hoe dieper hij zonk. Hij begon zich ook meer en meer te vergelijken met anderen en verloor uiteindelijk de focus op zichzelf.

De ene na de andere identiteitscrisis volgde: als de waarden waar ik voor sta, onderuit gehaald werden en ze niets meer te betekenen hebben, wie ben ik dan? Wie ben ik dan echt?

Ik had Bob al een aantal keren aangeraden te gaan wandelen of op zijn minst in de buitenlucht te komen. Het zou hem goed doen.

Die ochtend belde hij me om samen een wandeling te maken. 

Ik belde aan.

Bob deed de deur open. Ik schrok. Oh, mijn God, Bob toch; je ziet er niet uit!, dacht ik.

Ik besloot te zwijgen. Klaar voor onze wandeling, vroeg ik?

Ik wachtte in het salon terwijl Bob zijn wandelschoenen aantrok. Ik keek die plant met lede ogen aan.

Voor zijn 45e verjaardag had ik Bob ook een plant cadeau gegeven. We hadden er samen nog hartelijk om gelachen: ik had twee identieke planten gekocht, eentje voor Bob en eentje voor mij. Want ja, ik krijg ook graag cadeautjes 😉. 

Tijdens onze wandeling besloot ik bij Bob te polsen over de toestand van zijn plant. Maar Bob had klaarblijkelijk nog wat tijd nodig om erover te praten. Hij veranderde subtiel van onderwerp.

Met zijn goedkeuren, besloot ik zijn plant mee naar huis te nemen. Ik zou zijn verhaal wel horen als hij er klaar voor was.

Zo gezegd zo gedaan: ik zorgde voor beide planten even goed. En net zoals Bob er elke dag een beetje beter uitzag, kwam Bob’s plant traag maar zeker tot zijn recht.

Wat deden we dan anders, Bob en ik?

Wel, op een van de volgende ochtendlijke wandelingen, luchtte Bob zijn hart. 

Hij vertelde me het hele gebeuren van begin tot einde. Bob fluisterde me zelfs dat hij dagelijks tegen zijn plant uithaalde, dat hij er tegen riep en hem uitmaakte. Ja, dat hij hem ook regelmatig verwaarloosde en een hele poos zonder aandacht (water) zette.

Vooral op die momenten dat hij boos was op zichzelf omdat hij het allemaal had laten gebeuren, tierde hij er op los. Hij moest toch iets gezien hebben!

Het zichzelf vergeven dat hij in zijn ogen gefaald had, bleek Bobs moeilijkste pijnpunt om te verteren.

En verder?

Ondertussen is Bob opnieuw gelukkig; vooral gelukkig met zichzelf.
Hij heeft afgeleerd om zich met anderen te vergelijken. Zijn grootste focus ligt nu op zichzelf en op zijn werk. Tijdens kantooruren, welteverstaan. Bob heeft ondertussen weer een gezonde werk-privé balans in zijn leven.

Hart voor hard

Dus proficiat, Bob! Gefeliciteerd met je besluit om voortaan goed voor jezelf te zorgen!

En jij?

Hoe lief ben jij voor jezelf en je omgeving?

Wees toch maar extra lief voor jezelf!

Perfectie is geen leven, dus wees je eigen vriend. Wees voor jezelf die moeder die haar kind, na een val met de fiets, de hand uitreikt, hem liefdevol omarmt en zegt: “liefje toch, je kan het best wel. Ik geloof in je; je staat er nooit alleen voor.”

Dit verhaal is gebaseerd op een echt onderzoek naar bullying van planten gedurende 30 dagen uitgevoerd door o.m. Ikea. Omdat planten over dezelfde gevoelens blijken te beschikken als mensen. Denk in de toekomst dus twee keer na over hoe jij tegen jezelf praat!

Gobinsight_LiefVoorJezelf

Experiment na 30 dagen

beledigen (links) & complimenten (rechts)

Gobinsight-ResultaatJouwGedachten-Woorden

Het effect van jouw woorden & gedachten!

“Ik hou van je” (links), deze plant werd compleet genegeerd (midden) &
“Ik haat je” (rechts)

Kinderen in een scheiding

Kinderen in een scheiding

Scheiden met de lange ij

Scheiden is altijd een beetje lijden. Vandaar ook de lange ij. Jammer genoeg kent België heel wat ‘vechtscheidingen’: wanneer koppels uit elkaar gaan, worden kinderen vaak uitgespeeld en onder druk gezet.

In zulke situaties, kijken de kinderen heel vaak lijdzaam toe: ouders die roepen & tieren; ouders die constant ruzie maken; één ouder die het kind uithoort over de andere partij… en ga zo maar door.

En neen, ik wijs op geen enkele manier met de vinger naar die betrokken ouder, die naar deze middelen grijpt. Het blijken de loutere feiten.

Hoewel dit geen excuus mag zijn om kinderen hierin te betrekken, overvalt vaak de emotie en pleegt een ‘tijdelijke coup’ op het verstand.

En toch.

Wat heeft een kind te vertellen?

Heel wat kinderen leren zwijgen. Jammer genoeg.

Zwijgen, omdat zij zich schuldig en verantwoordelijk voelen voor de scheiding van hun ouders: vaak denken ze dat zij iets ‘verkeerds’ gedaan hebben. Onderzoek wijst uit dat jongere kinderen zich nog meer schuldig voelen dan wat oudere kinderen.

Onder normale omstandigheden, houden alle kinderen van hun beide ouders. Wat er ook gebeurt, willen zij het liefst opgroeien met hun beide ouders aan hun zij.

Vaak zitten ze letterlijk tussen twee vuren en worden ze dan nog uitgehoord over de andere ouder. Resultaat? Het kind zal zijn emotie eerder afzwakken om die ouder geen pijn te doen.

Maar kan dit dan de bedoeling zijn? Dat het kind zijn rouwproces inruilt voor de zorg van een ouder? Ik vraag het me af.

En ok, ik stel het misschien wat zwart-wit voor, maar ik vertolk hierin de beleving van vele kinderen, die ongevraagd en ongewild in een ‘vechtscheiding’ betrokken verzeild geraken.

De nieuwe situatie(s)

De nieuwe situatie, namelijk dat de ouders allebei een eigen leven hebben is al een hele pil om te slikken voor kinderen.

Wanneer er nog een partner bijkomt, is dat een extra slok op de borrel. Niet dat de kinderen tegen een nieuwe relatie van vader of moeder zijn. Maar elke wijziging in de gezinssituatie vergt nu eenmaal een nieuwe aanpassing in de beleving van het kind.

We weten dat jij als ouders soms staat te springen om je nieuwe leven te beginnen. Maar geef je kind(eren) de tijd om hieraan te wennen. Praat met hen, vraag echt wat ze denken en voelen

Tot slot

Natuurlijk blijf jij als ouder verantwoordelijk voor je kind(eren). Dat spreekt voor zich.

Maar misschien is er ruimte dat je kind(eren) sommige zaken zelf mogen beslissen, zoals bijvoorbeeld de kleur verf van hun kamer, welke knuffel(s) met het kind verhuist binnen de verblijfsregeling. Soms is dit hun enige houvast, weet je.

 

error: Deze inhoud is beschermd door auteursrechten